Γενέθλια, αυτή η μάστιγα
Ήρθα να σας μιλήσω για τα γενέθλιά μου. Όχι μίζερα, ούτε γκρινιάζοντας. Αλλά όταν με ρωτάνε "Γιατί δε θες να 'ρθουν τα γενέθλιά σου τόσο πολύ;" υπάρχουν πολλές απαντήσεις, τις οποίες και θα σας περιγράψω.
0
Ήρθα να σας μιλήσω για τα γενέθλιά μου. Όχι μίζερα, ούτε γκρινιάζοντας. Αλλά όταν με ρωτάνε "Γιατί δε θες να 'ρθουν τα γενέθλιά σου τόσο πολύ;" υπάρχουν πολλές απαντήσεις, τις οποίες και θα σας περιγράψω.
Αχ αυτοί οι Υδροχόοι
Άκουσα ότι άλλαξαν τα ζώδια. Χάρηκα γιατί ο προπρώην μου είναι Υδροχόος και το ότι ήταν-είναι-και θα είναι μαλάκας οι φίλες μου το έριξαν εκεί. Και να, είμαι κι εγώ Υδροχόος, αλλά δεν είναι το ίδιο, οι άνδρες Υδροχόοι είναι μαλάκες μόνο. Και λέω τώρα, θα 'μαστε διαφορετικό ζώδιο. Τελικά ανήκουμε στον Αιγόκερω αμφότεροι. Άρα και οι Αιγόκεροι είναι μαλάκες. Αλλά κι οι Ιχθείς θα είναι μαλάκες αφού πιάνουν λίγο από τον παλιό Υδροχόο που ήταν-είναι-και θα είναι μαλάκας, αλλά στους παλιούς Ιχθείς τώρα βρίσκεται ο Κριός, άρα δεν μπορεί, κι αυτός θα 'ναι μαλάκας...
3rd day of Christmas resolution
Μέχρι να γίνει αυτό, αποφάσισα να κάνω ακόμα περισσότερες αλλαγές στο lifestyle μου. Χθες ήπια, έπινα όλη τη μέρα. Συνοδεία φαγητού, συνοδεία σκέψεων πιο μετά. Έχω μία ένοχη σχέση με το ποτό. Μου αρέσει. Αλλά χθες ένιωσα για πρώτη φορά ότι με πίνει αυτό. Έχω το χειρότερο hangover στα 26 μου χρόνια. Και είμαι 26, δεν είμαι πια 18 που γυρίζαμε στις 7 το πρωί και συνεχίζαμε ακάθεκτοι. Και δε θέλω κιόλας, δε μου χρειάζεται. Αποφάσισα λοιπόν ποτό μόνο με το φαγητό και μόνο αν είναι κάποιο κρασί που συμπαθώ ιδιαιτέρως.
So far έχω κόψει binge-eating, binge-drinking, binge-smoking (my cigars). Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω πολύ μέτρο. Αλλά είμαι 26 και το επαναλαμβάνω όχι τόσο με στεναχώρια αλλά με ευθύνη. Νιώθω ότι περνάω στην άλλη άκρη, των ενηλίκων. Γιατί μέχρι τα 25 είμαστε κάπου στο μεταξύ, "νεαροί ενήλικες". Δεν είναι μόνο ο αριθμός που μου κάνει τη διαφορά, αλλά ο άνθρωπος μέσα μου αλλάζει.
Από τα σχέδιά μου για το μέλλον μέχρι την επαφή και την αναζήτηση για συντροφικότητα. Ακόμα και η επαφή μου με τα παιδιά έχει αλλάξει. Δύο ημέρες τις πέρασα παίζοντας με δυο αξιαγάπητα παιδάκια και πολύ αυθόρμητα σχολίασα ότι αυτά ήταν τα καλύτερά μου Χριστούγεννα. Αυτά που πέρασα δίπλα στα μωρά. Και σχολιάστηκε κιόλας πόσο καλά τα πάω με τα παιδιά. Ποιά; Εγώ! Δεν είναι ότι θέλω παιδιά από τώρα, αλλά νιώθω τη μεταστροφή. Μπορεί και να θελήσω παιδιά στα 30 μου. Σε 4 χρόνια.
Χαίρομαι που δεν είμαι πια 18. Δε θέλω να 'μαι πια το Γαλατειάκι. Μου θυμίζει κάτι παλιό και κάτι μικρό που υπάρχει μόνο σε φωτογραφίες. Χαμένο, χωρίς να ξέρει που βαδίζει. Εγώ όμως ξέρω. Είμαι η Γαλάτεια και έχω πλάνο. Baby steps, tiny steps but I'm going somewhere.
First day of the rest of my life
Οπότε από εχθές, Δευτέρα, ξεκίνησα γυμναστήριο και διατροφή. Η διατροφή είναι απαραίτητη για τον εξής απλό λόγο: ΛΥΠΑΜΑΙ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΠΟΝΑΓΑΝ ΤΑ ΠΑΤΟΥΣΙΑ ΜΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΔΙΑΔΡΟΜΟ, ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΩ ΔΙΑΙΤΑ. Κοινώς πείσμα.
Όπως και τότε, έτσι και τώρα, χρησιμοποιώ το Noom που βοηθάει στο να κρατάς ένα fit journal και να logάρεις τα γεύματά σου. Εδώ ξεκινάει μια δύσκολη λούπα για μένα γιατί μου αρέσει να ανταγωνίζομαι τον εαυτό μου και πολλές φορές χαίρομαι όταν τρώω πολύ λιγότερες θερμίδες απ'ό,τι πρέπει. Το ομολογώ, είναι μέγιστη μαλακία. Σήμερα έχω φάει 280 θερμίδες και το όριό μου είναι 1400. Βοηθάει και το γεγονός ότι έχω μια μικρή νεύρωση στομάχου. Αλλά δεν είναι σωστό και δεν είναι λύση και κάποια στιγμή μέχρι το τέλος της μέρας θα καταφέρω να φάω άλλη μια μερίδα.
Πολύ σημαντική βοήθεια είναι η υποστήριξη. Δε θέλω τόσο από τα δικά μου άτομα (ανάποδος άνθρωπος) - τους αγαπώ και μ'αγαπούν αλλά δε μου κάνει καλό, θέλω από τους γυμναστές μου. Θέλω να μη με βλέπουν ως έναν αγύμναστο άνθρωπο, αλλά ως ένα πολύ συνειδητοποιημένο άνθρωπο. Και αυτό συνέβη. Θέλω πολύ συγκεκριμένα πράγματα με πρώτο και κύριο να βελτιωθεί η κατάσταση με το αυχενικό μου. Είναι μίζερη μια ζωή που πονάς σχεδόν όλη την ημέρα. No more drama. Για να φτάσουμε όμως εκεί, πρέπει να χάσω κιλά και πρέπει να δυναμώσουν οι μύες μου.
Από τους οικείους μου το μόνο που θα ήθελα είναι να με αφήσουν να το κάνω όπως νομίζω. Μη με ταΐζετε όταν δε θέλω, μη μου λέτε να φάω όταν νομίζετε ότι δεν τρώω αρκετά (true story) και όταν τελικά αποφασίσω να φάω κάτι παραπάνω, μην αρχίζουμε το κήρυγμα. Για να το κάνω, το 'χω υπολογίσει (true story).
Σκοπεύω να χρησιμοποιήσω το πνευματικό μου παιδί, το blog αυτό, για να γράφω τις εμπειρίες μου και να κάνω την αυτοκριτική μου. Είναι τρελλό να ξεκινάς τέτοιο ταξίδι μια βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα, αλλά δεν υπάρχει πιο σωστή στιγμή από το τώρα.
Peace out.
Άκου να δεις, Νικήτα Κλιντ
Πριν 10+ χρόνια άκουγα τα τραγούδια σου και προσπαθούσα με αυτά να ενώσω τις τελείες και να δω την κοινωνική παθογένεια να περιγράφεται. Έφηβη ακόμα, περίμενα από τα μεγαλύτερα -νέα- πλάσματα να με βοηθήσουν να καταλάβω. Το έκανες κι εσύ με τον τρόπο σου και με τρόπο σκληρό πολλές φορές.
Όταν θέτεις ως επιχείρημα τη δολοφονία ενός φίλου σου - όπως αναφέρεις - από ναζιστές για να πείσεις τον κόσμο να ψηφίσει έναν ___ (ό,τι κι αν ήταν ο Σταύρος, το ίδιο άσχημο θα ήταν), τα 'χεις πουλήσει όλα. Ήρθε η ώρα να ενώσεις εσύ τις τελείες για να καταλάβεις.
Χθες όταν διαπίστωσα το ημιαπονενοημένο σου διάβημα, να προλογίσεις τον Θεοδωράκη με τα ανωτέρω επιχειρήματα, σοκαρίστηκα. Παρ'ότι δεν είμαι πια το παιδί που περιμένει να του εξηγήσουν την κακοτοπιά γύρω του, όλοι θέλουμε να πιστεύουμε στο καλό των ανθρώπων, στην αρετή όσων έχουμε θαυμάσει. Αν απογοητεύτηκα; Φυσικά, με τον εαυτό μου. Αλλά κι αυτό ήταν ένα μάθημα, μια σμπρωξιά ακόμα στην ενηλικίωση. Να μάθουμε να μην πιστεύουμε σε ανθρώπους αλλά μόνο σε έννοιες.
Έτσι, τους στίχους σου θα συνεχίσω να τους πιστεύω γιατί εγώ έμεινα πιστή σε αυτούς.
Πριν 10 χρόνια, γροθιά σε ό,τι υποστηρίζει αυτό που τώρα υποστηρίζεις.
Τίποτ'άλλο παρά άλλη μια στατιστική...
The birds and the bees #SexEd
Ο Αϊλάν κοιμάται...
Πριν λίγες μέρες σας έγραφα για τη μικρούλα Σύρια, την αδερφή όλων μας. Και έρχομαι να σας μιλήσω για τον Αϊλάν, για τον οποίο σίγουρα έχετε ακούσει, δει και διαβάσει. Ο Αϊλάν λοιπόν είναι το παιδί όλων μας που μαζί με τη μικρούλα, θα έπρεπε να είχαμε προστατεύσει.
Η αδερφή όλων μας
Ήθελα να μοιραστώ μία αναρτησή μου από το Facebook και μαζί σας.
Μία εικόνα και τη λεζάντα της. Ύστερα θα εξηγήσω...
Αυτή θα μπορούσε να 'ναι μια ανιψιά μου. Ή ακόμα η αδερφή μου, η μικρή. Γιατί ο πατέρας μου είναι Σύριος που όμως πρόφτασε να προστατεύσει την -νέα- οικογένειά του από τη φρίκη του πολέμου.
Παρ'όλο που δεν είχα ποτέ επαφή με τις ρίζες μου στην Ανατολή, δεν έχω βιώματα, δεν έχω γνώση, δεν νιώθω την καταγωγή, κάθε φορά που βλέπω ένα παιδί σαν τη μικρούλα, νιώθω καρφιά στην ψυχή μου.
Θα μπορούσε να είναι η μικρή μου αδερφή...
Και θα μπορούσε να είναι η αδερφή όλων μας γιατί ο πόλεμος είναι "προνόμιο" και δικό μας.
Παρ'όλο που δεν είχα ποτέ επαφή με τις ρίζες μου στην Ανατολή, δεν έχω βιώματα, δεν έχω γνώση, δεν νιώθω την καταγωγή, κάθε φορά που βλέπω ένα παιδί σαν τη μικρούλα, νιώθω καρφιά στην ψυχή μου.
Θα μπορούσε να είναι η μικρή μου αδερφή...
Και θα μπορούσε να είναι η αδερφή όλων μας γιατί ο πόλεμος είναι "προνόμιο" και δικό μας.
Η καρδιά ψηλώνει πάντα αφού πονέσει
Εδώ, στην πραγματικότητα, μεγαλώνουμε στο φως. Ο λυρισμός είναι ο πιο εκλεπτυσμένος τρόπος να περιγράψεις το πεζό.
Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά
Δεν της άρεσε η ιδέα αλλά she rolled with it. Κι αυτό γιατί ήξερε πως τρεις μέρες μετά θα είχα επιστρέψει στο "μαμά". Και γιατί άλλωστε να θες να αντικαταστήσεις αυτή την υπέροχη λέξη με ένα όνομα που το έχουν χιλιάδες γυναίκες εκεί έξω τη στιγμή που αυτή τη λέξη μπορείς να την πεις μόνο σε μία; Μαμά, μανούλα, μαμάκα.
Subscribe to:
Posts
(
Atom
)
